pozycja.eseosem.waw.pl

Niedawno uczestinczyłem w ślubie moich przyjaciół.Jako wierzący inaczej bardziej interesowało mnie wszystko dokoła.Ktoś przysnął, ktoś wpadł w ostatniej chwili, czy ministrant krzątający się niezdarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.na swoich aparacikach.W pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się dyskretnie po kościele. To tu z zakamarka pstryknął zdjęcie.To wdrapał się na górną nawę. To cicho w zakamarku oparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zastanowiło mnie jak on robi zdjęcia, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki mrygają, że aż jasno się robi przed oczami.Powiem jeszcze że w kościele najjaśniej nie było.Upłynął jakiś czas, młodzi przyjechali z miodowego, zobaczyliśmy się więc,żeby pochwalili się suwenirami.Na pierwszy ogień poszły foty z urlopu. Śliczne pejzaże i oni, zakochani.Potem ślub i wesele - najpierw męka przy tysiącach z rodzinnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyzakrywał całą fotkę. Na zakończenie wyciągnęli ładny skórzany klaser. Nie było w nim ogromu fotek, tylko kilkanaście, bądź kilkadziesiąt. Oglądanie jego nie było nudną drogą przez mękę. Każde zdjęcie piękne, czytelne, opowiadające. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Wyraźne postacie.Oglądając ten album przypomniałem sobie cicho przemykającego fotografa,strzelającego foty z oddali, bez błysków i fleszy. Mogę stwierdzić, że profesjonalnafotografia ślubna, ciężka praca i do tego odrobina sztuki.